تکارتراپی چیست

تکار تراپی چیست؟

اصطلاح TECAR مخفف  عبارت Transfer Energy Capacitive And Resistive به معنای انتقال انرژی مقاومتی و خازنی است. استفاده از فناوری تکار در درمان‌های فیزیوتراپی و توان‌بخشی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است چرا که باعث کاهش درد، تحریک بدن برای تخلیه وریدی در سیستم لنفاوی و کاهش قابل توجه درد عضلانی خصوصاً در ناحیه کمر می‌شود.

به طور کلی کاربرد تکارتراپی در درمان مشکلاتی مانند رگ به رگ شدن (کشیدگی تاندون یا رباط)، التهاب تاندون (تاندونیت)، بورسیت، آسیب‌های مفصلی و استخوانی، آرتروزهای مزمن، گرفتگی و اسپاسم، کشیدگی و پارگی عضلانی، آسیب کپسول مفصلی، آرتروز، دردکمر و سیاتیک کاربرد دارد.

این روش درمان به طور گسترده در بهبود انواع آسیب‌های ورزشی کاربرد دارد. تکارتراپی یک نوآوری تکنولوژی در زمینه انتقال انرژی به بخش‌های آسیب دیده ارگانیسم است.

تفاوت این روش با سایر روش‌هایی که از امواج الکترومغناطیسی استفاده می‌کنند (مانند اولتراسوند و لیزر) ، در شیوه‌ی انتقال انرژی است. در واقع ، تکارتراپی مبتنی بر القای گرما "از یک منبع خارجی" نیست ، بلکه بر اساس تحریک بارهای یونی موجود در بافت‌های عضلانی، به وسیله الکترودهایی خاص است.

در واقع بافتها در سطح سلولی شدیداً تحریک می‌شوند که این موضوع گردش خون را فعال کرده و باعث افزایش دما از طریق واکنش طبیعی فیزیولوژیکی بدن می‌شود. بنابراین تکارتراپی از انتقال خارجی انرژی الکتریکی استفاده نمی‌کند بلکه از طریق تبادل الکترولیت در میکروارگانیسم‌های سلولی موجب افزایش گردش خون می‌شود.

گردش خون نیز به نوبه خود موجب افزایش دما در بافت ها و واکنش طبیعی ارگانیسم ها در جهت ترمیم و بازسازی می‌شود که برای بهبودی آسیب ها های عضلانی و مفصلی ضروری است. این امر در نتیجه دو فرآیند اصلی رخ می دهد: افزایش دما در بافت‌های عمقی و افزایش ذخیره انرژی غشای سلولی.

به لطف اثرات حرارتی تکارتراپی (گرم شدن عمقی بافت ها)، در صورتی که روند درمان با ماساژ و کشش‌های فعال ترکیب شود، عضلات با سرعت بیشتری از اسپاسم و گرفتگی رها شده و دامنه حرکتی سریع تر بازیابی می‌شود و از سوی دیگر انقباض عضلانی ایزومتریک،  تاثیر فعالسازی تا‌رهای عضلانی را بیشتر می‌کند.

تکارتراپی برای بیماران یک درمان کاملا راحت و خوشایند است که تنها احساسی از گرما در بدن ایجاد می‌کند و بیمار بدون هیچ احساس درد یا عوارض جانبی دیگر با آرامش جلسه درمانی را پشت سر می‌گذارد.

با این حال، این روش درمانی برای زنان باردار، افراد دارای ضربان‌ساز در بدن، بیماران مبتلا به نئوپلاسم و بیماران دارای اختلالات دمایی بدن، منع مصرف دارد.

 

در ادامه نگاهی می اندازیم به عواملی که موجب محبوبیت گسترده ی تکارتراپی شده‌اند:

 

اهمیت تماس فیزیکی و احساس مراقبت و حمایت از بیمار

1- تکارتراپی موجب شده است که اهمیت داشتن تماس فیزیکی با بیمار و انجام ماساژ مجددا برای ما یادآوری شود.

داشتن تماس فیزیکی با اپراتور فیزیوتراپی جنبه روانی مهمی برای بیماران دارد که موجب سازگاری بالا با درمان می‌شود. این موضوع در کنار تاثیرات حرارتی تکارتراپی، اثربخشی درمان را دوچندان می‌کند.

همراه شدن عمل درمانی با احساس "تحت مراقبت و حمایت درمانگر" بودن، مجموعه ای از عناصر شیمیایی و احساسی را در بدن ایجاد می‌کند که در سایر روش های درمانی و توان‌بخشی قابل دسترس نیست. تکارتراپی قطعا لذتبخش‌ترین و قابل تحمل‌ترین درمان فیزیوتراپی برای بیماران است.

از سوی دیگر شهرت یافتن این روش و اثرات معجزه آسایی که به آن نسبت داده شده است موجب ایجاد اثری شبیه به پلاسیبو یا دارونما در بیمار می‌شود (تاثیرات روانی).

برای تحقیق بیشتر در مورد این اثرات میتوانید مقاله " Cure and Care Coaching" نوشته شده توسط جولیانو ماری، فیزیوتراپ و متخصص فرآیندهای ارتباطی در درمان، را مطالعه کنید.

2- تحقیقات مهندسی و نوآوری فنی: در ایتالیا، اولین شرکتی که به ارائه درمان تکارتراپی پرداخت، یک شرکت اسپانیایی بود  که در واقع اولین معرفی فرکانس‌های رادیویی به دنیای فیزیوتراپی نیز به همین شرکت نسبت داده می‌شد.

در حقیقت، درمان‌های پزشکی یا توان‌بخشی که از جریان های فرکانس بالا استفاده می کنند از نیم اول قرن بیستم آغاز شده‌اند.

 در حقیقت ، درمان‌های پزشکی که از جریان‌های فرکانس بالا استفاده می کنند از نیمه اول قرن بیستم شروع شده است.

D'Arsonval (1851-1949) تعدادی آزمایش انجام داد و دریافت که با استفاده از جریان الکتریکی 10 کیلوهرتز دیگر انقباض عضلانی ایجاد نمی‌شود ، بلکه گرمای درون زا تولید می‌شود. دکتر دارسنوالD'Arsonval 1851‒1949) ( در نتیجه تحقیقات فراوان به این نتیجه رسید که استفاده از جریان الکتریکی 10 کیلوهرتز، دیگر موجب انقباض عضلانی نمی‌شود بلکه باعث ایجاد گرمای درونی در بافتها می‌شود.

این روش در نتیجه اثربخشی بالا تا به امروز گسترش زیادی پیدا کرده است و موجب رشد و شکوفایی شرکت‌های عرضه کننده آن شده است و شرکت های ایتالیایی با به کاربردن نبوغ خود موجب شدند درمان‌های تکارتراپی هرچه بیشتر ایمن و موثرتر شود.

به لطف رشد فناوری نیمه هادی و مواد، امروزه ما شاهد تحولاتی در دستگاه ها، هم از لحاظ تکنولوژی الکترونیکی و هم از لحاظ کاربرد مواد (برای ساخت الکترودها) هستیم.

این موضوع موجب پیشرفت هایی در نحوه انتقال انرژی به بیمار و ایمنی بیشتر برای بیماران و همچنین فیزیوتراپیست ها شده است. دپارتمان تحقیق و توسعه در شرکت Golden Star با همکاری گروهی از دانشمندان به طور مداوم در حال تحقیق بر روی جنبه‌های فنی تکارتراپی هستند (که در این شرکت با نام تجاری FISIOWARM عرضه می‌شود) تا بتوانند کار فیزیوتراپیست ها و متخصصین توان‌بخشی را هرپه بیشتر بهبود دهند.

3- استفاده گسترده از تکارتراپی، مراکز تجربی و EBP: بیایید با روشن کردن برخی اصطلاحات شروع کنیم: مطالعه بر روی روش تکارتراپی مبتنی بر "تحقیق" نیست بلکه با استفاده از "نتایج تجربی" است یعنی آن چیزی که در طی روند درمانی در ایتالیا و سایر کشورها اتفاق افتاده و همچنان در حال رخ دادن است.

شواهد بالینی گسترده ای که از طریق اینترنت نیز قابل دسترسی هستند، نتیجه‌ی کار مراکز دانشگاهی، انجمن‌های ورزشی و مهم‌تر از همه، تعداد بیشماری فیزیوتراپیست است که (با بخش تحقیق و توسعه شرکت های عرضه کننده تکارتراپی) همکاری کرده اند.

این همکاری موجب انتخاب بهتر فرکانسها و طول موج ها برای اثربخشی بیشتر درمان و تولید لوازم جانبی کاربردی در این زمینه شده است. این فعالیت‌های گسترده موجب شده که فیزیوتراپیستهای ایتالیایی طی 15 سال گذشته به درجه بسیار بالایی از تخصص در این زمینه دست پیدا کنند که در دنیا بی‌نظیر است.

متاسفانه به دلیل قصور شرکت‌ها و نظام کاری خاص آنها، این تحقیقات آنطور که شایسته است وارد پروژه‌های علمی-تحقیقاتی نشده که مایه تاسف است.

در هر حال روند نوآوری در این زمینه با استفاده از تحقیقات علمی و نتایج تجربی همچنان ادامه دارد.

4- رضایت از تکارتراپی در جهان ورزش: بسیاری از فوتبالیست‌های برتر، ستارگان ورزش و قهرمانان المپیک به نوبه خود از درمان با تکارتراپی اظهار رضایت کرده‌اند. با توجه به تاثیرات تکارتراپی، این روش در طول این سالها نقش اصلی را در درمان آسیب‌های ناشی از ورزش داشته است.

این روش خصوصاً در ترکیب با سایر روش‌های درمانی گاها نتایج بسیار شگفت‌آوری را رقم زده است که موجب تحسین ورزشکاران شده است.

شرکت ما مفتخر بوده و هست که در کنار ورزشکاران پارا-المپیک فعالیت کند. همکاری ما با تیم فیزیوتراپیست‌ها و پزشکان این ورزشکاران منجر به ایده های فوق‌العاده برای نوآوری‌های بیشتر در تکارتراپی شده و علاوه بر این به لحاظ عاطفی انگیزه‌ای در ما ایجاد کرده که برای رسیدن به نتایج بهتر هرچه بیشتر تلاش کنیم.

 5- این روش حتی در صورت استفاده غیر صحیح نیز اثربخش است: این یکی از بزرگترین و مهمترین مشکلاتی است که تکارتراپی موفق به حل آن شده است. حتی استفاده از این روش با ماساژ بسیار ساده (و غیر حرفه‌ای) نیز توانسته در بسیاری موارد علائم بیمار را بهبود دهد.

در بدترین حالت، در صورتی که اپراتور دستگاه را به درستی استفاده نکند یا تشخیص صحیح در مورد او انجام نگیرد، نتایج درمانی مورد انتظار حاصل نمی‌شود اما در هر حال، عارضه ناگواری رخ نمی‌دهد.


خوشبختانه امروزه به لطف رشد شاخه‌ی فیزیوتراپی، همه چیز تغییر کرده است و فیزیوتراپیست ها با تخصص ویژه‌ای که در درمان‌های دستی دارند، روش تکارتراپی را به موثرترین شکل ممکن در ترکیب با ماساژ و درمان دستی اجرا می‌کنند.

 6- زمینه کاربردی وسیع و پتانسیل آموزش مداوم: مزیت تکارتراپی در مقایسه باسایر دستگاه های فیزیوتراپی این است که زمینه کاربرد بسیار وسیعی دارد.

سایر روش های درمانی معمولا در فاز حاد آسیب قابل استفاده نیستند یا در بافتهای عمقی موثر نیستند یا به دلیل شکل و اندازه خاصی که دارند در قسمت های خاصی از بدن به سختی اعمال می‌شوند.


اما تکارتراپی از این لحاظ بسیار کاربردی است و به لطف دوره های آموزشی ارائه شده توسط شرکت های برجسته در این زمینه،  فیزیوتراپیست ها می‌توانند تمامی آموزش‌های لازم برای اعمال موثر این روش درمانی برای قسمت های مختلف بدن را ببینند.

تاریخچه

واژه تکار یا TECAR از ترکیب کلمات  Capacitive And Resistive energy transfer (به اسپانیایی: Transferencia Eléctrica Capacitiva Resistiva) ایجاد شده است.

این نام تبدیل به اصطلاح کلی برای کلیه درمان‌های غیرتهاجمی با امواج رادیویی شد که اولین بار توسط مهندس اهل کاتالان با نام ژوزف کالبت (Josep Calbet) ابداع شد. او تمام عمر خود را وقف تحقیقات و توسعه دستگاه هایی کرد که می توانستند امواج با فرکانس رادیویی را به طور ایمن به بدن انسان منتقل کنند.

تکارتراپی چگونه عمل میکند؟

آیا تا به حال شده است که مثلا ضربه ای بسیار محکم به زانوی شما وارد شود و شما ناخودآگاه برای تسکین درد زانوی خود را مالش دهید؟ د این حالت درد در واقع از بین نمی‌رود. آنچه اتفاق می افتد این است که اعصاب این ناحیه توسط مالش دادن و ماساژ تحریک می‌شوند و سیگنال های درد دچار سردرگمی می‌شوند. درد همچنان وجود دارد اما مغز شما در تشخیص آن متفاوت عمل می‌کند. زمانی که شما تکارتراپی انجام می‌دهید، یک الکترود در محل درد قرار داده می‌شود و شما احساس حرکت درونی و لرزش دارید. این حرکت اثری مشابه با مثال گفته شده را دارد اما نتایج ان بر روی درد‌های شدید بسیار بیشتر است. این تحریک عصبی، مانع پردازش سیگنال های اولیه درد می‌شود، در نتیجه التهاب کاهش پیدا میکند و در نهایت، درد به طور واقعی کاهش پیدا می‌کند.

علاوه بر این، اثرات گرمایی درمان، متابولیسم را افزایش می‌دهد. این امر موجب افزایش گردش خون و اکسیژن‌رسانی بیشتر می‌شود و در نتیجه سیستم بهبودی طبیعی سلول های بدن با داشتن اکسیژن بیشتر، سریع‌تر عمل می‌کند. جریان بیشتر خون همچنین موجب دفع سریعتر مواد زائد و التهابی از ناحیه آسیب دیده می‌شود. نتایج کلی درمان این است که درد شما به طور چشمگیری کاهش پیدا می‌کند و آسیب نیز با سرعت بیشتری بهبود می یابد.

تاثیرات تکارتراپی، بیش از همه در فیزیوتراپی، توان بخشی و کنترل درد کاربرد دارد. (لینک به فیزیوتراپی برای گردن) از جمله آسیب‌هایی که با تکارتراپی درمان می‌شوند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• کبودی و پیچ‌خوردگی

• توان‌بخشی پس از جراحی

• آسیب‌های ورزشی

• اختلالات ماهیچه‌ای و تاندونی

نوروپاتی

• بافت اسکار

• اختلالات ستون فقرات و مفاصل

• اختلالات عروقی و لنفاوی

• اختلالات ارتوپدی مرتبط با سیستم اعصاب محیطی

• توان‌بخشی عضلات کف لگن

• دردهای حاد و مزمن

موارد منع استفاده از تکارتراپی(h2)

• بیماران دارای دستگاه ضربان‌ساز در بدن

• بیماران مبتلا به خونریزی و زخم‌های گوارشی

• بیماران دارای پمپ تزریق و ایمپلنت‌های الکتریکی در بدن

• زنان در 6 ماهه اول بارداری (در مان در سه ماه پایانی بارداری نیز نباید در ناحیه شکم و کمر و مستقیما روی جنین باشد)

• درمان در نواحی دارای تومور سرطانی

• درمان در ناحیه حفره ناشی از بیماری سل  

• واکنش آلرژیک به کرم (که قبل از درمان روی سطح پوست زده می‌شود) / پروب دستگاه

• ابتلا به عارضه ترومبوز ورید عمقی

• درمان در ناحیه قالب در بیماران مبتلا به بیماری ایسکمیک قلبی و آمبولی ریه موضعی

• ابتلا به فلبیت (التهاب عروق)

• نواحی از بدن با زخم باز و خونریزی

موارد منع استفاده از تکارتراپی

 

• بیماران دارای دستگاه ضربان‌ساز در بدن

• بیماران مبتلا به خونریزی و زخم‌های گوارشی

• بیماران دارای پمپ تزریق و ایمپلنت‌های الکتریکی در بدن

• زنان در 6 ماهه اول بارداری (در مان در سه ماه پایانی بارداری نیز نباید در ناحیه شکم و کمر و مستقیما روی جنین باشد)

• درمان در نواحی دارای تومور سرطانی

• درمان در ناحیه حفره ناشی از بیماری سل  

• واکنش آلرژیک به کرم (که قبل از درمان روی سطح پوست زده می‌شود) / پروب دستگاه

• ابتلا به عارضه ترومبوز ورید عمقی

• درمان در ناحیه قالب در بیماران مبتلا به بیماری ایسکمیک قلبی و آمبولی ریه موضعی

• ابتلا به فلبیت (التهاب عروق)

• نواحی از بدن با زخم باز و خونریزی


ملاحظات و احتیاط های لازم

• بیماران مبتلا به اختلالات پوستی / نوروپاتی: در بیمارانی با کاهش لامسه در نواحی خاص پوست مواجه هستند از درمان در این نواحی باید خودداری شود، مگر اینکه درمان به طور خاص توسط پزشک بیمار توصیه شود. اگر قرار است از تکارتراپی در این بیماران استفاده شود ، ابتدا درمان روی نواحی سالم پوستی تست شود تا از گرم شدن بیش از حد بافت جلوگیری شود.

• بیماران مبتلا به التهاب باکتریایی (درمان در اطراف ناحیه بلامانع است)

• بیماران مبتلا به دیابت: احتمال ابتلا به نوروپاتی در بیماران مبتلا به دیابت وجود دارد که این موضوع باید بررسی شود (به بالا مراجعه کنید)

• سایر بیماری‌هایی که موجب کاهش حس لامسه در بیمار می‌شوند

• بیماران مبتلا به سرماخوردگی

• بلافاصله پس از عمل جراحی

 

تفاوت تکارتراپی و اولتراسوند

اولتراسوند عموما با هدف تسریع روند بهبودی بافت‌های نرم از طریق افزایش جریان خون مورد استفاده قرار می‌گیرد. افزایش جریان خون موجب کاهش دوره التهابی بافت شده و این موضوع موجب تحریک تولید کلاژن در طول دوره درمان می‌شود. (کلاژن پروتئین اصلی موجود در تاندون ها و رباط ها است)

 

تکارتراپی ورژن مدرن‌تر و به روزتری از اولتراسوند است که موجب برانگیختن انرژی در بافت ها، تحریک سلولها برای بازسازی طبیعی و تسریع روند ضدالتهابی می‌شود.

سولات متداول

در زمان اعمال جریان تکارتراپی به بدن، چه اتفاقی می افتد؟

جریان تکارتراپی، یک جریان متناوب سینوسی بین 300 کیلوهرتز تا 1.2 مگاهرتز است. اعمال این جریان به بدن مشابه با اعمال آن به یک امپدانس است (یک مدارالکتریکی موازی شامل خازن و کندانسور). این جریان دارای دو حالت است.

در حالت مقاوتی درمان، فرکانس پایین به بخش‌های مقاومتی بدن جریان پیدا می کند (استخوان ها، رباط ها و تاندون ها). در حالت مقاومتی، انرژی در بافت ها سخت متمرکز می‌شود.

در حالت خازنی یا ظرفیتی، فرکانس بالا به بافت‌های نرم بدن (مانند تارهای عضلانی) جریان پیدا می کند و انرژی بر روی بافت‌هایی متمرکز می‌شود که در واقع ساختار آنها دارای مایع بیشتری است (بافت نرم).   

آیا من باید تکارتراپی را انجام دهم؟

اکنون شما اطلاعات بیشتری در مورد تکارتراپی دارید و می دانید که به احتمال زیاد این روش درد شما را تسکین می دهد. اما نوع درد و آسیب هر شخص با شخص دیگر متفاوت است بنابراین توصیه ما این است که به یک فیزیوتراپیست با تجربه و تخصص بالا مراجعه کنید تا مطمئن شوید بهترین روش درمانی را برای بهبودی و توان‌بخشی انتخاب کرده‌اید.

تکارتراپی دقیقا چگونه عمل میکند؟

تکارتراپی به نحوی ایمن و تدریجی دمای تارهای عضلانی و بافتها را افزایش می‌دهد. افزایش دما موجب بر انگیخته شدن روند بازسازی سلولی و سیستم دفاعی در بدن می‌شود. در فرکانس های خاص مانند 448 کیلوهرتز نیز می‌توان بدون ایجاد اثرات گرمایی به نتایج درمانی دیگری نیز دست یافت.

اصلی‌ترین تاثیرات بیولوژیکی تکارتراپی چیست؟

بسته به میزان افزایش دمای بافت، نتایج مختلفی حاصل می‌شود:

در حالت عدم افزایش دما (فقط در 448 کیلوهرتز) : تحریک بیولوژیکی بافت‌ها

افزایش نسبی و ملایم دما: سرعت بخشیدن به جریان و گردش خون

افزایش دمای بالاتر: تاثیرات برانگیختگی در بافت‌ها و فعالیت بیشتر

تکارتراپی چگونه انجام می‌شود؟

در این روش از دو نوع الکترود استفاده می‌شود: الکترود مقاومتی و خازنی. کاربرد این الکترودها بستگی به نوع و عمق بافتی دارد که قرار است درمان شود. قبل از قرار دادن الکترودها روی بدن، نوعی کرم روی سطح پوست مالیده می‌شود تا حرکت الکترودها روی بدن را و انتقال جریان را تسهیل کند.

چند جلسه درمان تکارتراپی لازم است؟

این موضوع به نوع درمان بستگی دارد. آسیبهای مزمن معمولا به جلسات درمانی بیشتری نسبت به آسیب‌های حاد نیاز دارند. تعداد جلسات درمان می‌تواند از دو یا سه جلسه آغاز شده و به هر تعدادی برسند. در این مورد از پزشک خود سوال کنید.

آیا تعداد جلسات تکارتراپی محدودیتی دارند؟

هیچ محدودیتی وجود ندارد. تعداد جلسات درمان به نوع آسیب و بیماری و شدت آن بستگی دارد. همچنین ممکن است بعد از اتمام دوره درمان اصلی جلساتی برای حفظ نتایج درمان داشته باشید.

 

جلسات تکارتراپی هرچندوقت یکبار انجام می‌شود؟

هیچ محدودیتی در این مورد وجود ندارد اما این موضوع به نوع درمان شما، شدت آسیب و مرحله‌ی درمانی بستگی دارد. در دوره‌های اولیه درمان جلسات درمانی احتمالا نزدیک به هم هستند ( در اغلب موارد یک تا دو جلسه در هفته). در موارد درمان آسیب‌های ورزشی در ورزشکاران حرفه ای ممکن است درمان دو بار در روز باشد.

 

تاثیرات یک جلسه تکارتراپی چقدر ماندگاری دارند؟

تاثیرات درمان بسته به نوع آسیب و روند درمان می تواند تا مدت زمان طولانی ادامه داشته باشد. در صورتی که درمان به روش افزایش دمای شدید باشد احتمالا تاثیرات درمان تا چند هفته ادامه دارند.

 

آیا درمان تکارتراپی دردناک است؟

خیر، این درمان نه تنها دردناک نیست بلکه برای بیمار بسیار خوشایند است. تنها در صورتی که قرار باشد افزایش دمای بالا اعمال شود ممکن است بیمار کمی از گرما احساس ناراحتی کند اما این اصلا حالت احساس سوختگی و درد را ندارد. در صورتی که احساس سوزش داشتید این موضوع را حتما با پزشک خود در میان بگذارید.

آیا تکارتراپی عوارض جانبی دارد؟

هیچ عوارض جانی وجود ندارد. تکارتراپی کاملا برای بدن بی‌ضرر است. اما در صورتی که بیمار پوست بسیار حساسی داشته باشد یا افزایش دما بسیار بالا باشد ممکن است قرمزی و احساس گزگز در پوست ایجاد شود.

اصلی ترین موارد منع استفاده از روش تکارتراپی چیست؟

• داشتن دستگاه ضربان‌ساز یا سایر ایمپلنت های الکترونیکی در بدن

• بارداری

• داشتن زخم باز یا سوختگی در سطح پوست

• ابتلا به التهاب عروق یا ترومبوفلبیت (شامل DVT)

در صورت داشتن ایمپلنت فلزی در بدن درمان با فرکانس 448 مانعی ندارد چرا که این مورد مورد بررسی قرار گرفته است.

آیا می توانم قبل یا بعد از تکارتراپی حمام آفتاب بگیرم؟

بر خلاف سایر درمان‌های مشابه مانند لیزر، تکارتراپی هیچ تعارضی با گرفتن حمام آفتاب ندارد. اما در صورتی که درمان شما از نوع افزایش دمای بالا باشد، توصیه می کنیم از قرار گرفتن در معرض آفتاب خودداری کنید. در صورتی که از 4بل دچار آفتاب‌سوختگی باشید، برای جلوگیری از قرمزی و التهاب پوست از فرکانس با شدت پایین (448 کیلو هرتز) برای درمان استفاده می‌شود.